"Σήμερα θυμηθήκαμε πάλι πώς είμαστε Έλληνες και
κρεμάμε σκονισμένες σημαιούλες στα μπαλκόνια...
Μπράβο μας και φέτος"

Είχα να την δω 2 χρόνια και σήμερα την συνάντησα στον δρόμο μέσα στο πλήθος. Την φώναξα... γύρισε και είδα αυτό το αγγελικό της πρόσωπο που τόσο μου έλειψε. Τί κάνεις... αγάπη μου? την ρώτησα κι εκείνη με κοίταξε στα μάτια μου που είχαν δακρύσει. Μου είπε να μην κλαίω γιατί δεν αξίζει. Χωρίσαμε και τώρα πια έχει αλλάξει... Δεν της είπα κουβέντα και έφυγε.
Έγινε δυστυχώς και εκείνη ένα πιόνι στο φτηνό παιχνίδι τους και χάθηκε...

Πού είσαι σήμερα? Σε συνήθισα και πια δεν μπορώ να μην σε έχω… Πού είσαι…? Γιατί κρύφτηκες? Ο ουρανός έμεινε μόνος και πια κοιτάω αυτόν.
Φλερτάρω με ένα αστέρι κι όσο αντέξω.

Πορεία στο φως θέλω να τραβήξω. Σκέφτομαι πάλι να φύγω και θα φύγω. Θα πάω στον κόσμο μου με ένα σύννεφο αντί για χαλί και ναι, θα σε βλέπω από εκεί. Θα χαμογελάσω αλλά δεν θα πάψω να νιώθω μοναξιά… Μονάχος μου ταξιδεύω αλλά κλείνω τα μάτια. Δεν θυμάμαι τίποτα. Ο σκοπός μου είναι να σε δω. Να αντικρίσω το όμορφο φως σου… και εσύ τα δακρυσμένα μάτια μου. Μην με παρεξηγήσεις… απλά έφυγα από την ομίχλη της πόλης. Έτσι κι αλλιώς πιστεύω πώς η ώρα για τα τελευταία μου λόγια είναι μακριά ακόμα. Κοίτα κάτω. Δεν άλλαξε τίποτα. Δεν έχουν καταλάβει πώς λείπεις για λίγο. Πόσοι λίγοι θα είναι αυτοί που δεν σε είδαν απόψε? Αυτοί που θα ανρωτήθηκαν... "Πού είσαι... φεγγάρι μου?".

Πρέπει να φύγω δυστυχώς.
Κάποιος θα με ενοχλήσει πάλι…
Θα τα πούμε αύριο… ίσως να είμαι σε κάποιο ακρογιάλι!

Δεν ξέρω πώς να σου το πω μα ο δρόμος εχθές το βράδυ στην συννεφιά έμοιαζε σαν θέατρο και σαν να φαινόταν η σκηνή μέσα στο σκοτάδι και οι σκιές σαν μίζεροι θεατρίνοι ...
Τα σπίτια και οι αυλές ήταν σαν σκηνικά παλιά και ξεβαμμένα κι όσοι βρισκόντουσαν εκεί έπαιζαν το αλλόκοτό τους δράμα. Άκουγα φωνές παράξενες αλλά και γέλια ευτυχισμένα. Η νύχτα έπαιξε κι αυτή τον ρόλο της σαν έριξε την μαύρη της αυλαία...!

Την ώρα που εμείς ανταλλάσουμε τις μόνιμες καθημερινές κουβέντες μας, την ώρα που τρώμε το συνηθισμένο φαγητό μας, την ώρα που τα νύχια του έρωτα μπήγονται μες στα σπλάχνα μας και τα ξεσκίζουν, κάτω από το χώμα, κάτω από μας, βουβά και αναπότρεπτα, ετοιμάζονται οι μεγάλες αλλαγές.

Οι αλλαγές που περιμένουμε.
Οι αλλαγές που δεν περιμένουμε...

…Και πέσατε έξω. Σας την έφερα. Πρέπει να καταλάβετε πως έχω δει πολλά και τίποτα πια δεν μπορεί να με ξενερώσει. Δεν λογαριάσατε καλά και πέσατε έξω… Αντί να με πετάξετε μέσα στην παγίδα σας, σκοντάψατε και πέσατε εσείς! Το είδατε;

Η πολύ αισιοδοξία και σιγουριά καταστρέφει! Είναι αποδεδειγμένο αυτό. Το λένε και στις ωραίες ταινίες που βλέπεις με τα φιλαράκια σου σε ένα βλαμμένο κουτί με πρίζα. Ναι, την τηλεόραση λέω… Χρήσιμο κατασκεύασμα!

Συνέχεια ασχολείστε με την πάρτη μου εσύ και η παρέα σου. Καλύτερα να ασχολείστε με το “κουτί”… Σκεφτείτε κάποια πράγματα. Αυτό είναι το μυστικό. Να σκεφτείτε…

Σας βαρέθηκα ρε! Δεν λογαριάσατε καλά τώρα που αλλάζουν η σειρά των ρολογιών. Δεν λογαριάσατε καλά τώρα που αλλάζουν οι εποχές και η ζωή μας δεν έχει πια περιθώριο για παιχνίδια. Δεν βρίσκει ελεύθερο χρόνο να τον αφιερώσει κάπου… Να δημιουργήσει… κι έτσι πολύ απλά για να εκτονωθεί καταστρέφει. Δεν είναι πολύ απλό…;

Αφιερωμένο γι’ αυτούς που προσπάθησαν αλλά δεν τα κατάφεραν και πήραν άλλον δρόμο. Τον ανάποδο…

Καλό ταξίδι σε εσάς.

Εχθές κοίταξα τον ουρανό και φοβήθηκα.

Είδα καθαρό το φεγγάρι περικυκλωμένο από μικρά σύννεφα στολίζοντας το χαρούμενα.

Με στράβωσε το φως του κι έτσι συνέχισα την βόλτα μου λοιπόν με κατεβασμένο το κεφάλι. Έβλεπα τους ανθρώπους να με κοιτάνε περίεργα γιατί ήμουν ζαλισμένος και περπάταγα σαν φοβισμένος.

Ένιωσα την ανάγκη να κοιτάξω πάλι ‘πάνω, να αντικρίσω αυτήν την τόσο όμορφη εικόνα του στολισμένου φεγγαριού, όπως και έκανα.

Είχε κρατήσει τα σύννεφα κοντά του αλλά αυτά τα ήθελαν όλα δικά τους, σιγά σιγά γινόντουσαν πιο μεγάλα και πιο πολλά θέλοντας να εγκλωβίσουν το φως του όμορφου και καθαρού φεγγαριού…

Ήταν πολύ ωραία μάχη, πραγματικά! Αλλά όπως πάντα η πιο μεγάλη “παρέα” νικάει…! Δεν ήθελα να δω την “ήττα” του φεγγαριού (γιατί όπως καταλάβατε ήμουν με το μέρος του) και έσκυψα πάλι το κεφάλι μου.

Δεν ήμουν μακριά από τον προορισμό μου, στο επόμενο στενό ήταν το σπίτι που πήγαινα… Άναψα ένα χαρισμένο από φίλο μου τσιγάρο και πια δεν ένιωθα το βλέμμα του φεγγαριού επάνω μου που σε όλη την διαδρομή με ακολουθούσε και κατάλαβα πως ο αγώνας τελείωσε… η “μεγάλη παρέα” των σύννεφων νίκησε… νίκησε το μοναχικό φεγγάρι και δεν το άφησαν να ξεσπάσει… να αφήσει ελεύθερο το φως του και να το δώσει σ’ εμάς… σ’ εμένα…! Κοίταξα τον σκούρο ουρανό και δεν το είδα! Είχε φυλακιστεί πίσω από το τοίχος με τα σύννεφα και στενοχωρήθηκα λίγο, αλλά έτσι κι αλλιώς το τσιγάρο τελείωσε και μπήκα στο σπίτι.

Του είπα καληνύχτα κι εκείνο δεν απάντησε… αλλά συνέχισα να κλείνω τα μάτια μου και να βλέπω αυτό το τόσο όμορφα στολισμένο φεγγάρι…

"Σχεδόν πάντα αυτή χρησιμοποιώ"
είπε και χαμογέλασε αμήχανα...

Το πρόσωπο του φωτιζόταν από την οθόνη του υπολογιστή. Σε αντίθεση με το σώμα του, το κεφάλι του ήταν καλοσχηματισμένο. Θεληματικό μέτωπο, ελληνική μύτη, μελί μάτια. Τα καστανόξανθα μακριά μαλλιά κάλυπταν ένα μέρος από τους παραμορφωμένους ώμους του.


- «Πάω να βάλω ένα ποτήρι νερό» είπα και σηκώθηκα περισσότερο για να συλλάβω την συνολική εικόνα. Η αναπηρική πολυθρόνα σταθμευμένη μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, το αναμμένο εξωτερικό μόντεμ με τις ενδείξεις να τρεμοσβήνουν, το τρεμούλιασμα της οθόνης ανάλογο με την απόσταση, οι ήχοι από το πληκτρολόγιο, μοναδικοί, χωρίς φυσικές αναλογίες.


Προχώρησα προς την κουζίνα, άνοιξα το ψυγείο και γέμισα ένα μεγάλο ποτήρι νερό. «Τι νόημα είχε αυτό το ψέμα;» αναρωτήθηκα. «Του έδινε άραγε μια πρόσκαιρη ευχαρίστηση, ή μήπως επέτεινε την θλίψη του;». Δεν γνώριζα. Τον είχα εντρυφήσει στο διαδύκτιο. Ήταν δική μου ιδέα, πίστευα ότι θα μπορούσε να του δώσει μία διέξοδο στο έξω κόσμο, την ευκαιρία να επικοινωνήσει με άλλους ανθρώπους ως ίσος προς ίσους και όχι σαν ένα παραμορφωμένο σακί από κόκαλα που προκαλεί θλίψη, οίκτο ή ακόμα χειρότερα απέχθεια. Και πράγματι. Όλα πήγαιναν κατ` ευχή. Ο νέος χαώδης κόσμος του διαδυκτίου έγινε το σπίτι του, ο κόσμος του. Στο πρόσωπο του χαρασσόταν όλο και συχνότερα εκείνο το γοητευτικό χαμόγελο που έκανε και εμένα ευτυχισμένο. Και τότε ξεχνούσα την καχεξία του γιατί και εκείνος την ξεχνούσε. Έμενε μονάχα ένα καθαρό νεανικό πρόσωπο φωτισμένο από ένα λαμπρό χαμόγελο....

Σταμάτα να καυχιέσαι πως όλα τα είδες
είναι μεγάλη η διαδρομή
το μέτωπο σου δειλιάζει να χαράξει ρυτίδες
σε μια μικρούλα έχεις φωλιάσει ρωγμή
αυτού του κόσμου που ονειρεύεται ακόμα
να γίνει ένα αιώνιο, απέραντο μνήμα
στάσου και φτύσε στου χρόνου το γιόμα
ό,τι σκεφτείς εδώ είναι όλα χύμα.




Δέσου καλά στο κατάρτι και άσ' τις σειρήνες
να σε φωνάζουν, να σου τάζουν πολλά
άσε τα χρόνια, άσε τους μήνες
να σε γεράσουν όπως ξέρουν καλά
άσε τις μέρες αυτές να σε γεμίσουν φωτιά
έχουνε μνήμη καλή και μας χρεώνουν
μας στέλνουν πίσω της μετάνοιας τα χαρτιά
μας αγαπούν και μας τελειώνουν.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
θα μείνω εδώ δεν έχω που να κρυφτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
δε προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ.
Γι' αυτό σου λέω είναι βαριά τιμωρία
να θέλει η νιότη σου να τρέξει μπροστά.
Πείσε την πρώτα ότι δε κάνει αγγαρεία
κι ύστερα τράβα απ' αυτήν χωριστά.
Τρέχα και βρες τις μεγάλες φοβέρες
έχουν κουρνιάσει μες στις ψυχές
και τραγουδούν τις παράξενες μέρες
δίπλα στις τύψεις και οι ενοχές
γίνανε λόγια απλά κι αυτές με φαντασία
γι' αυτό περίεργα απόψε, δε στο 'πα
δεν ικετεύουνε πια γι' αθανασία
με προσευχές και παράξενα κόλπα.
Μη ξεχνάς και μη κερνάς αδικία
τώρα πια ανθρώπους και στιγμές
κράτα στην πάρτη σου τη πιο μεγάλη κακία
είναι θαυμάσιες οι μέρες αυτές.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
ψάχνω κουράγιο μήπως και ονειρευτώ
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
καλή ευκαιρία μήπως και μαγευτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
έτσι μπράβο να σ' ακούω να μιλάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Τι ωραίο να κλαις και να γελάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Να ονειρεύεσαι, να μη ξεχνάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Να μη φοβάσαι και να γερνάς.

Κι έτσι απλά τελείωσε κι αυτή η μέρα και νιώθω τρελά ξενερωμένος. Δεν έγινε ΤΙΠΟΤΑ καλό που να με κάνει να γελάσω… Τσακώθηκα με τον αδερφό μου και τώρα το έχω μετανιώσει. Σκέφτομαι γιατί να είναι όλα σκατά; Χάλια…Ευτυχώς που έχω και το κολλητάρι μου να με στηρίζει και να μου φτιάχνει την διάθεση με μία μπυρίτσα και μουσικούλα στο σπίτι του…

Έμαθα να σέβομαι όποιον με σέβεται… Κι έτσι νιώθω καλά. Του έκανα όλους στην μπάντα και τους ευχαριτώ! Τους ευχαριστώ και τους "καλούς" και τους "κακούς" που με κάνουν και παίρνω δύναμη…
Δεν θέλω να κοιμηθώ αλλά πρέπει.
Μάλλον θα ξεσπάσω πάλι σε ένα αθώο λευκό χαρτί…

...σήμερα και μάλλον φταίει ο καιρός. Δεν ένιωθα καθόλου καλά και το μόνο που ήθελα ήταν να κλάψω! Δεν υπήρχε λόγος όμως. Έβαλα ότι πιο λυπητερά τραγούδια έχω και άκουγα με τις ώρες…
Απ’ το μυαλό μου πέρασαν χιλιάδες λέξεις σαν τρένα βιαστικά που έφυγαν και δεν γυρνάνε πίσω! Έσταξε ένα δάκρυ κι άρχισα να γράφω στίχους…

Καληνύχτα σας, και να χαμογελάτε!

...κι είμαι εδώ... με ένα τσιγάρο στο χέρι και μουσική σε πολύ χαμηλή ένταση. Απλά κάθομαι και βλέπω τις σταγόνες να πέφτουν και να σκάνε με δύναμη στο έδαφος, όπως και στο λιγοανοιγμένο τζάμι μου. Έχω κολλήσει και ο δροσερός αέρας μου χαϊδέυει τα μαλλιά μέχρι που τελειώνει το CD και μετά βλέπω πως τελείωσαν και τα τσιγάρα...!
Φτού γ@μώτο! Αλλά δεν πειράζει, θα πάω να πάρω. Θα πάω...
παρέα με την βροχή!

Ένα βράδυ είδα ένα όνειρο το οποίο με φόβησε πάρα πολύ αλλά μου άρεσε κιόλας.
Ήμουν λέει μόνος μου σε ένα νησάκι σε μέγεθος που να είμαι εγώ και να κάνω ένα βήμα προς όλες τις κατευθήνσεις. Δεν μεγάλωνα, δεν έβγαζα μούσια, δεν πείναγα, δεν δίψαγα δεν νύσταζα, τίποτα!!! Ο ήλιος έλαμπε πολύ δυνατά και με στράβωνε... Σε μια στιγμή περνάει από δίπλα μου ένα μαύρο περιστέρι και από εκείνη την στιγμή άρχιζαν όλα να σκοτεινιάζουν, να πιάνει δυνατή βροχή, να κλαίω και να πονάω.
Ήμουν ξανά άνθρωπος!

Τί μπορεί να σημαίνει αυτό;
Ξύπνησα και είχα δάκρυα στα μάτια μου και γρατζουνιές στο σβέρκο μου...
Αλήθεια με φόβησε και φοβάμαι.

Άρχισαν τα μαθήματα...!
Καλή επιτυχία και καλή πρόοδο σε όλους και όπως πάντα σε τέτοιες εποχές πέφτει λίγο η χρήση του internet. Θα προσπαθώ όμως να γράφω όσο πιο πολύ μπορώ (όταν θα μπω στον ρυθμό)...
Σας ευχαριστώ πολύ και να χαμογελάτε!!!

"Τέρμα το καθησιό, τα κεφάλια και λίγο μέσα..."

Σάββατο βράδυ: Όλοι έξω... στους δρόμους!

Άλλοι μαζεύοντας λουλούδια...
ή άλλες παθητικές καρδιές ν' ανεβάζουν τραγούδια...
Τί διαφορετικό έχει αυτή η μέρα και ξεχνάμε τον πόνο;
Για 'μένα απλά η βδομάδα τελείωσε και μόνο...

Σάββατο πρωί... Ξυπνάω και ανοίγω το PC και έβαλα να ακούσω μουσική (ο λιωμένος). Μίλησα με έναν φίλο και πάω να φτιάξω να πιώ έναν καφέ...
Μπαίνω στην κουζίνα και είδα ένα περιστέρι πάνω στην κουζίνα (συσκευή) και με κοίταγε καλά καλά... Λέω μπας και έχω παραισθήσεις που δεν είχα ξυπνήσει ακόμα, αλλά ήταν αλήθεια! Τί να έκανα? Έχω και σκύλο και αν το έβλεπε θα το έκανε κομμάτια... Πέρνω το παπούτσι και του το ρίχνω και έφυγε σιγά σιγά δίνοντάς μου την εντύπωση πως είμαι κακός, πως στενοχωρήθηκε που το έδιωξα!
Το μετάνιωσα και τώρα σκέφτομαι συνέχεια αν είμαι κακός! Είμαι? Δεν νομίζω... Ή μήπως είμαι...?

Κοίτα τί κάνει ένα περιστέρι πρωί πρωί...

Σήμερα το πρωί στο λεωφορείο γύριζα από Παγκράτι στο σπίτι μου και στην μέση περίπου της διαδρομής άρχισε να παίζει μια ωραία μπορώ να πω και τέλεια μελωδία που έβγαινε από μια φλογέρα. Δεν είχα δει κανέναν και τίποτα να παίζει! Είχα αρχίζει να ανατριχιάζω με αυτόν τον τόσο παράξενο ήχο γιατί μου άρεσε πολύ.

Ξαφνικά με ρωτάει μια κοπέλα «Ξέρεις από πού έρχεται αυτός ο τόσο ωραίος ήχος;» και σηκώνεται ένας κύριος πατώντας να κατέβει στην επόμενη στάση με μία μαύρη φλογέρα στο στόμα και άλλη μία περασμένη κάτω από το χέρι και της λέω «Να, ο κύριος με την φλογέρα!» με κοίταξε και σηκώθηκε επάνω. Πήγε και του έδωσε 10 ευρώ λέγοντας του πως παίζει φανταστικά κι εγώ φυσικά συμφώνησα μαζί της.

Ο παράξενος και φτωχοντυμένος κύριος έφυγε χωρίς να πει κουβέντα κι εγώ άκουγα ακόμη αυτήν την “μαγική” μελωδία….

WELCOME TO MY WORLD!!!

Μετά από αρκετό καιρό παρακολούθησης διάφορων blog και κυρίως την Goriana του Lexx. Ορίστε λοιπόν... Τώρα έκανα και το δικό μου! Με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω τον Κόσμο Των Σκέψεών Μου που εδώ θα γράφω ότι μου κατέβει... Σκέψεις, προβληματισμούς, επίκαιρα θέματα (αν είναι πολύ σοβαρά κατά την άποψή μου) και καταστάσεις που νευριάζουν...!
Ελπίζω να τα πάω καλά...!

Θέλω να ευχαριστήσω τον Lexx που κίνησε το ενδιαφέρον να ασχοληθώ με το blogging...!