"Σχεδόν πάντα αυτή χρησιμοποιώ"
είπε και χαμογέλασε αμήχανα...

Το πρόσωπο του φωτιζόταν από την οθόνη του υπολογιστή. Σε αντίθεση με το σώμα του, το κεφάλι του ήταν καλοσχηματισμένο. Θεληματικό μέτωπο, ελληνική μύτη, μελί μάτια. Τα καστανόξανθα μακριά μαλλιά κάλυπταν ένα μέρος από τους παραμορφωμένους ώμους του.


- «Πάω να βάλω ένα ποτήρι νερό» είπα και σηκώθηκα περισσότερο για να συλλάβω την συνολική εικόνα. Η αναπηρική πολυθρόνα σταθμευμένη μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, το αναμμένο εξωτερικό μόντεμ με τις ενδείξεις να τρεμοσβήνουν, το τρεμούλιασμα της οθόνης ανάλογο με την απόσταση, οι ήχοι από το πληκτρολόγιο, μοναδικοί, χωρίς φυσικές αναλογίες.


Προχώρησα προς την κουζίνα, άνοιξα το ψυγείο και γέμισα ένα μεγάλο ποτήρι νερό. «Τι νόημα είχε αυτό το ψέμα;» αναρωτήθηκα. «Του έδινε άραγε μια πρόσκαιρη ευχαρίστηση, ή μήπως επέτεινε την θλίψη του;». Δεν γνώριζα. Τον είχα εντρυφήσει στο διαδύκτιο. Ήταν δική μου ιδέα, πίστευα ότι θα μπορούσε να του δώσει μία διέξοδο στο έξω κόσμο, την ευκαιρία να επικοινωνήσει με άλλους ανθρώπους ως ίσος προς ίσους και όχι σαν ένα παραμορφωμένο σακί από κόκαλα που προκαλεί θλίψη, οίκτο ή ακόμα χειρότερα απέχθεια. Και πράγματι. Όλα πήγαιναν κατ` ευχή. Ο νέος χαώδης κόσμος του διαδυκτίου έγινε το σπίτι του, ο κόσμος του. Στο πρόσωπο του χαρασσόταν όλο και συχνότερα εκείνο το γοητευτικό χαμόγελο που έκανε και εμένα ευτυχισμένο. Και τότε ξεχνούσα την καχεξία του γιατί και εκείνος την ξεχνούσε. Έμενε μονάχα ένα καθαρό νεανικό πρόσωπο φωτισμένο από ένα λαμπρό χαμόγελο....

Σταμάτα να καυχιέσαι πως όλα τα είδες
είναι μεγάλη η διαδρομή
το μέτωπο σου δειλιάζει να χαράξει ρυτίδες
σε μια μικρούλα έχεις φωλιάσει ρωγμή
αυτού του κόσμου που ονειρεύεται ακόμα
να γίνει ένα αιώνιο, απέραντο μνήμα
στάσου και φτύσε στου χρόνου το γιόμα
ό,τι σκεφτείς εδώ είναι όλα χύμα.




Δέσου καλά στο κατάρτι και άσ' τις σειρήνες
να σε φωνάζουν, να σου τάζουν πολλά
άσε τα χρόνια, άσε τους μήνες
να σε γεράσουν όπως ξέρουν καλά
άσε τις μέρες αυτές να σε γεμίσουν φωτιά
έχουνε μνήμη καλή και μας χρεώνουν
μας στέλνουν πίσω της μετάνοιας τα χαρτιά
μας αγαπούν και μας τελειώνουν.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
θα μείνω εδώ δεν έχω που να κρυφτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
δε προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ.
Γι' αυτό σου λέω είναι βαριά τιμωρία
να θέλει η νιότη σου να τρέξει μπροστά.
Πείσε την πρώτα ότι δε κάνει αγγαρεία
κι ύστερα τράβα απ' αυτήν χωριστά.
Τρέχα και βρες τις μεγάλες φοβέρες
έχουν κουρνιάσει μες στις ψυχές
και τραγουδούν τις παράξενες μέρες
δίπλα στις τύψεις και οι ενοχές
γίνανε λόγια απλά κι αυτές με φαντασία
γι' αυτό περίεργα απόψε, δε στο 'πα
δεν ικετεύουνε πια γι' αθανασία
με προσευχές και παράξενα κόλπα.
Μη ξεχνάς και μη κερνάς αδικία
τώρα πια ανθρώπους και στιγμές
κράτα στην πάρτη σου τη πιο μεγάλη κακία
είναι θαυμάσιες οι μέρες αυτές.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
ψάχνω κουράγιο μήπως και ονειρευτώ
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
καλή ευκαιρία μήπως και μαγευτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
έτσι μπράβο να σ' ακούω να μιλάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Τι ωραίο να κλαις και να γελάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Να ονειρεύεσαι, να μη ξεχνάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Να μη φοβάσαι και να γερνάς.

Μα είναι δυνατόν να μπαίνω σε ένα blog και στην στύλη με όνομα "Blogroll" "Φιλικά Blogs" και άλλα τέτοια και να βλέπω πάνω από 50 με 60 blogs (και με σειρά)? Μα είναι βλακεία!
Τα διαβάζεις όλα αυτά ρε @#&*%#??? Ε? Αν είναι έτσι πες το μου κι εμένα και να βάζω στο blogroll μου όσα επισκέπτομαι...! Τί να πώ ρε γ@μώτο? Δεν έχουν μυαλό να σκεφτούνε!
Τα έχουν χαλάσει όλα... Και φταίει το μικρό μυαλό τους!!! Μόνο αυτό φταίει που δεν ξέρουν να το χρησιμοποιήσουν!
Θέλουν απλά να χαλάσουν ΚΑΙ την ελληνική blogόσφαιρα...!
Άντε λοιπόν... μην αφήσουμε τίποτα αληθινό!!! Απλά να σκεφτόμαστε πως αυτός που μας έβαλε στο blogroll του θα τον βάλουμε κι εμείς μόνο και μόνο για να δίνουμε νουμεράκια σε έναν ηλίθιο μετρητή, που, ποιός ξέρει?
Μπορεί να μας κοροϊδεύει κιόλας...! Έλεος...

Εχθές άνοιξα ένα forum που θα ασχολείται με το αληθινό Hip Hop της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού.
Όσοι λοιπόν γουστάρετε πραγματικά... Σας περιμένω κι εκεί!!!

HipHopMusic.Gr<==== Only Forum

Ίσως.
Ίσως τώρα,
τώρα που θα διαβάζεις τις γραμμές τούτες,
εγώ θα ταξιδεύω.
Θα ταξιδεύω και
η απόστασή μας,
ίσως θα μεγαλώνει.
Ίσως,
ίσως λοιπόν να βρίσκομαι,
ακόμα πιο μακρυά.
Για μια φορά ακόμη,
Μακρυά από όλους,
μα πιο πολύ απ' εσένα.
Δεν γνωρίζω.
Ναι,
δεν το γνωρίζω,
ακόμα,
γιατί ξεκίνησα να σου γράφω.
Ειλικρινά,
δεν θέλω.
Ναι,
δεν το θέλω,
να μάθω ποτέ.
Ποτέ,
γιατί το κάνω.
Μη.
Μην, σε παρακαλώ.
μην σταματήσεις να διαβάζεις.
Μην με παρεξηγήσεις.
Δεν σου ζητώ πολλά.
Επιθυμώ μόνο να με καταλάβεις.
Μη.
Μην, σε περακαλώ.
Μην με αποκαλείς τρελλό.
Δεν είμαι.
Είμαι μόνο πληγωμένος.
Πληγωμένος απ' όλους,
μα πιο πολύ απ' εμένα.
Όλοι.
Μα όλοι βλέπεις,
το αποκαλούν παραφροσύνη.
Όμως.
Όμως εγώ,
το βάφτισα αγνότητα.
Ναι.
Αγνότητα.
Αγνότητα γιατί πιστεύω.
Πιστεύω σε αυτό που νιώθω
Και πάλι ταξιδεύω
Ταξιδεύω και φεύγω μακρυά.
Μακρυά απ' όλους,
μακρυά και απ' εσένα.
Ίσως.
Ίσως δεν θα 'ναι όπως και πρώτα.
Πρώτα που το κάθε σου φιλί,
δικό μου επιθυμούσα.
Τότε,
τότε που στην αγκαλιά σου.
το σώμα μου μέσα ζητούσα.
Ονειρευόμουν λοιπόν.
Μα την σκέψη μου,
σκοπό μου την έκανα.
Η ζωή μου.
Η ζωή μου τα πάντα.
Όλα.
Συντρίμια που τα προσέφερε.
Μα πάντα,
εγώ,
έσκυβα.
Έσκυβα για να τα χτίσω και πάλι,
με εργαλεία σκάρτα
και χέρια σακατεμένα.
Ίσως.
Ίσως λοιπόν να 'ταν όλα σαν έναν εφιάλτη.
Ναι.
Ναι, ίσως.
Ίσως να 'ταν έτσι.
Σαν έναν εφιάλτη.
Μα όχι.
Όχι σαν όλους.
Δεν τρόμαξα.
Δεν ξύπνησα απότομα και
λουσμένος στον ιδρώτα.
Ήμουν μόνος.
Δίχως φως.
Ελπίδα πουθενά.
Απρόσιτος.
Αφάνταστα πληγωμένος.
Ψυχρός.
Σκοτεινός.
Μα.
Μα μέσα στην απελπισία μου,
την απάνθρωπη μοναξιά μου.
Αυτήν.
Την αβάσταχτη κατάστασή μου.
Βρέθηκε μια στιγμή.
Ένα φως.
Μια εικόνα.
Κάτι που μου προσέφερε μια ελπίδα.
Έναν στόχο.
Έναν λόγο
για να συνεχίσω να ζω.
Να ελπίζω.
Να προσφέρω,
και τελικά,
να αναγνωριστώ.
Συγχώρεσέ με λοιπόν.
Λυπάμαι.
Λυπάμαι γιατί δεν είμαι καλός σ' αυτά.
Βλέπεις.
Οι λέξεις με μπερδεύουν.
'Αλλοτε με πληγώνουν.
Και αισθάνομαι μικρός.
Αισθάνομαι κουτόςμ
και αφάνταστα τρομαγμένος.
Λυπάμαι.
Λυπάμαι γιατί δεν ήξερα.
Δεν το ήθελα.
Και τελικά δεν μπόρεσα να βρω τον τρόπο να το πω.
Ήταν η πρώτη μου φορά,
που κοίταξα στην ψυχή ενός ανθρώπου.
Την δική σου.
Ειλικρινά δάκρυσα.
Δάκρυσα από λύπη,
γιατί την είδα να πονά.
Πόσο απάνθρωπος είναι τελικά,
ο κόσμος των δακρύων.
Μα.
Μα έπειτα χαμογέλασα.
Χαμογέλασα,
γιατί είδα για πρώτη μου φορά,
μια πραγματική καρδιά.
Την δική σου.
Να χτυπά τόσο δυνατά,
τόσο ζωντανά.
Μια καρδιά που συνεχίζει να ελπίζει,
και πραγματικά το,
εύχομαι.
Για πάντα.

Ανάμεσά μας κινείται κάτι, κάτι παρασιτεί και έρχεται στην σάρκα προκειμένου να αναπτυχθεί. Μέσα μας να τραφεί… μέσα μας αλλάζει μορφή… μέσα μας φως… μέσα σιωπές από χάρτινα κουτιά, πρόσωπα χλομά, βλέμμα απευθυνόμενο στο πουθενά. Με φόντο κορυφές από ατσάλινα κλαδιά φυτεμένα στο μπετόν και μηχανές που ανακυκλώνουν ανθρώπινη σάρκα.
Δηλώνω απών, δίνομαι σε ανήθικες συνήθειες πάνω από ένα λευκό χαρτί, με όπλο μου την πένα και πέρα από την λογική σκοτώνω, κάτω από τις σκιές της πόλης που μας κλείνει ότι γεννιόμαστε για κάποιον φόνο, ζούμε μ’ έναν ψυχρό δολοφόνο, κρυμμένο πίσω απ’ την μάσκα που εφαρμόζει στα αγχωμένα πρόσωπα…
Πατημένη ενέργεια απ’ τον καυτό πατέρα, όταν η ζώνη του λυκόφωτος σαν πύθωνας καταπίνει την μέρα με θέα γειτονιές που έχει ξεράσει η κόλαση. Νεκροζώντανες γενιές μετράνε πόντους, ελεύθερη πτώση κι όσοι ζουν πίνοντας όξινη βροχή, μένουν κολλημένοι στην αναπηρία που τους επιβάλει η σημερινή εποχή μετρώντας όνειρα να γίνονται καπνός, όνειρα να χάνονται κάτω απ’ το ηλεκτρικό φως, ανελυπός, σαπίζει το δέρμα, είναι αναμενόμενος καρκίνος...!

Αντίδραση απ’ την μια κι απ’ την άλλη συμβιβασμός με το κτήνος! Συμβιβασμός…

Το καλό το άσχημο και το χειρότερο που πιθανόν να σου τύχουν!


Καλό: η γυναίκα σου δεν σου μιλάει
Aσχημο: θέλει διαζύγιο
Το χειρότερο : είναι δικηγόρος

Καλό: ο γιος σου μεγαλώνει
Aσχημο: έχει δεσμό με μια γυναίκα σε προχωρημένη ηλικία
Το χειρότερο: με την ίδια έχεις δεσμό κι εσύ




Καλό: ο γιος σου περνάει πολύ χρόνο στο δωμάτιό του
Aσχημο: έχεις βρει εκεί τσόντες
Το χειρότερο: σε μερικές παίζεις κι εσύ

Καλό: ο άνδρας σου επιτέλους συμφώνησε « όχι άλλα παιδιά »
Aσχημο: δεν μπορείς να βρεις τα αντισυλληπτικά χάπια
Το χειρότερο : τα έχει πάρει η κόρη σου

Καλό: κάνεις συζήτηση με τη κόρη σου για την πρόληψη
Aσχημο: συνέχεια σε διακόπτει
Το χειρότερο : και σε διορθώνει

Καλό: ο γιος σου έχει το πρώτο ραντεβού
Aσχημο: με άνδρα
Το χειρότερο : που είναι ο καλύτερος σου φίλος

Καλό: η κόρη σου βρήκε δουλειά αμέσως μετά το πανεπιστήμιο
Aσχημο: σαν που**να
Το χειρότερο : μερικοί φίλοι σου είναι πελάτες της
Καταστροφή: βγάζει περισσότερα από σένα

Καλό: ο άνδρας σου έχει γούστο στη μόδα
Aσχημο: ανακαλύπτεις ότι κρυφά φοράει τα ρούχα σου
Το χειρότερο : του πάνε περισσότερο απ' ότι σε σένα

Καλό: διαβάζοντας αυτά γελούσες
Aσχημο: ξέρεις ανθρώπους με παρόμοιες καταστάσεις
Το χειρότερο : ένας από αυτούς είσαι κι εσύ !


Καλό ε;
Με έκανε και γέλασα πολύ και μου έφτιαξε την ημέρα που ήταν μία απλή, καθημερινή και γκρίζα...!!!

Πάντα φιλικά...!

Ο άνθρωπος είχε πάντα ερωτηματικά για το πώς και πότε ήρθε στη Γη. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι πολιτισμοί είχαν τους δικούς τους μύθους για την προέλευση του ανθρώπου. Μόλις τον τελευταίο αιώνα όμως, κάποιοι βασιστήκανε σε επιστημονικές παρατηρήσεις, για να δώσουν απαντήσεις γύρω από το ζήτημα αυτό. Βέβαια ακόμα και σήμερα το θέμα της προέλευσης του ανθρώπου προκαλεί ενδιαφέρουσες συζητήσεις, όχι για το αν η εξέλιξη από τον αυστραλοπίθηκο έως τον άνθρωπο είναι πραγματικότητα αλλά για τους τρόπους με τους οποίους πραγματοποιήθηκε αυτή η αργή διαδικασία.

Μερικοί ανθρωπολόγοι τοποθετούν τον άνθρωπο σε ένα αυτόνομο εξελικτικό δέντρο, ξεχωριστά από τις άλλες μορφές ζωής και η διαμάχη συνεχίζεται… Εγώ θα σας αναφέρω τις πιο σημαντικότερες ανακαλύψεις αυτού του τομέα (μετά από πολύ δουλειά) και τα συμπεράσματα στα οποία έχουν καταλήξει οι επιστήμονες.

Το 1925 ο ανθρωπολόγος Reymon Dart περίγραψε το πρώτο απολίθωμα αυστραλοπιθήκου, το οποίο βρέθηκε σε ένα σπήλαιο της Νότιας Αφρικής. Το απολίθωμα αυτό είναι το κρανίο ενός παιδιού και χρονολογείται πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια. Από τότε έως σήμερα έχουν βρεθεί τουλάχιστον επτά είδη αυστραλοπιθήκων. Ο Dart υπέθεσε ότι το παιδί αυτό πιθανόν να ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον πίθηκο και στον άνθρωπο.

Ο πιο διάσημος εκπρόσωπος των αυστραλοπιθήκων όμως είναι η Λούση, ένας λεπτός αυστραλοπίθηκος. Ο σκελετός υπολογίζεται ότι έχει ηλικία περίπου 3,8 εκατομμύρια χρόνια. Ανακαλύφτηκε το 1974 από τον παλαιοντολόγο Donald Johanson στα πετρώματα της Αιθιοπίας. Επειδή στεκόταν όρθια, θεωρήθηκε ότι ήταν το πέρασμα στον διποδισμό.

Όμως η απόδειξη της μετάβασης στο διποδισμό παρέμενε θαμμένη έως σήμερα στην απομακρυσμένη Λεοτανία της Βόριας Τανζανίας. Εκεί, όπου πριν από 3,6 εκατομμύρια χρόνια ένα ηφαίστειο εξερράγη και κάλυψε όλη τη σαβάνα με στρώματα σκόνης. Σε μικρό διάστημα μετά την έκρηξη τουλάχιστον δύο πρόγονοι του σημερινού ανθρώπου περπάτησαν πάνω σε στάχτες αφήνοντας τα αποτυπώματά τους. Το 1978 μια επιστημονική ομάδα με επικεφαλής τη παλαιολόγο Mary Leakey ανακάλυψε και αποκάλυψε αυτά τα αποτυπώματα.

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της εξέλιξης είναι το πού, πότε και πώς ο πρόγονος του σημερινού ανθρώπου διαδέχτηκε τον αυστραλοπίθηκο, που κατοικούσε στο μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής πριν από 4 εκατομμύρια χρόνια. Οι περισσότεροι επιστήμονες σήμερα καταλήγουν στην άποψη ότι υπήρχαν δύο βασικές ομάδες – γένη (Genera), που ζούσαν πριν από 4 εκατομμύρια χρόνια περίπου. Μία από τις δύο ομάδες εξελίχτηκε στο δικό μας γένος (Homo), το οποίο ίσως εμφανίστηκε πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια και το οποίο περιλαμβάνει τρία (το λιγότερο) είδη, τον “ευκίνητο” Homo habilis, τον “όρθιο” Homo erectus, το “σοφό” Homo sapiens=άνθρωπος σοφός,
δηλαδή το σημερινό άνθρωπο (και καλά :)).
Η άλλη ομάδα δεν εξελίχτηκε και άφησε μόνο απολιθώματα....


“Ο μεγάλος Γάλλος φυσιοδίφης Cuvier είπε ότι αν η δημιουργία των οργανισμών στη Γη είναι οι 12 ώρες ενός ρολογιού, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε στις 12 παρά 5¨”

Άνοιξα μεγάλο θέμα ε;

Άρχισαν τα μαθήματα...!
Καλή επιτυχία και καλή πρόοδο σε όλους και όπως πάντα σε τέτοιες εποχές πέφτει λίγο η χρήση του internet. Θα προσπαθώ όμως να γράφω όσο πιο πολύ μπορώ (όταν θα μπω στον ρυθμό)...
Σας ευχαριστώ πολύ και να χαμογελάτε!!!

"Τέρμα το καθησιό, τα κεφάλια και λίγο μέσα..."

Δεν μπορώ άλλο! Βαρέθηκα να βλέπω στο δρόμο βλήματα να μιλάνε στο κινητό την ώρα που οδηγούν να κάνουν σλάλομ κάθε φορά που η γκόμενα, τους κάνει την ζωή ποδήλατο: ‘ Τι έκανες λέει? Με κεράτωσες μωρή λούγκρα με τον Κώστα??? Μα αυτός είναι πισωγλέντης!’ και χρααακ, πάρε μια 60αρα στραβοτιμονιά στη μέση του δρόμου κι έχεις σε χρόνο dt τον δίπλα οδηγό μοτοσικλέτας αεροπόρο χωρίς αεροπλάνο και το εμπρός αυτοκίνητο τρακτέρ, αφού πήρε φόρα για τα χωράφια, προκειμένου να αποφύγει τον “τηλεφωνάκια”.

Ήμαρτον ρε παιδιά, δε χρειάζεται να μπινελικόνετε και να οδηγείτε ταυτόχρονα! Αράξτε στην άκρη του δρόμου και ξεφτιλιστείτε με την ησυχία σας…!

Δεν φταίμε σε τίποτα εμείς οι υπόλοιποι που θα πρέπει να έχουμε το νου μας στις νταλίκες, στα παπάκια (συχαμένα) και τους ταρίφες να προσέχουμε ΚΑΙ την πάρτη σας. Δεν έχει σχέση με την τροχαία και τα πρόστιμα, δεν υποστηρίζω κανένα χαρτογιακά νομοθέτη ή το φορολάγνο κράτος, απλά είναι θέμα ασφάλειας! Αυτομάτως όσοι οδηγούν με το ένα χέρι στο κινητό έχουν μόλις ένα (εξαιρούνται οι γενετικά μεταλλαγμένοι) χέρι για να αλλάξουν ταχύτητα και να κρατήσουν και το τιμόνι που ως γνωστόν δεν μπορεί να κρατά το αυτοκίνητο σε ευθύγραμμη πορεία λόγω της άθλιας κατάστασης των δρόμων (άλλο μεγάλο θέμα αυτό). Αυτή είναι η 1^η κατηγορία οδικής γυφτιάς…

Για την συνέχεια υπάρχουν και οι λεγόμενοι “semi-ilithium”, οι οποίοι δεν φτάνει που οδηγούν μιλώντας στο ρημάδι, πηγαίνουν και με την ταχύτητα των 80km/h στην εθνική οδό λες κι αν γίνει κάτι μπροστά θα προλάβουν ν’ αντιδράσουν (α ρε βλακεία)…! Μελέτες έχουν δείξει ότι αυτήν την στιγμή που μιλάμε στο ρημάδι το κινητό, το μεγαλύτερο από την προσοχή μας διοχετεύεται σε αυτά που λέμε και όχι στην οδήγηση. Φανταστείτε δηλαδή αυτός που κάνει την μ******, είναι και λίγο κουκουρούκου στο μυαλό ή έχει πιει κανένα ποτηράκι παραπάνω ε, δε μένει και τίποτα από το ποσοστό των εγκεφαλικών λειτουργιών για να προσέξει τον άμοιρο το δρόμο…

Οπότε βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει για τα πιθανότερα αποτελέσματα…

Γι’ αυτό ας το κλείσουμε επιτέλους το ρημάδι!!!

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ...

...Δεν κοστίζει τίποτε.

Πλουτίζει αυτόν που το δέχεται χωρίς να φτωχαίνει αυτόν που το δίνει.

Διαρκεί μόνο μια στιγμή, αλλά το αποτέλεσμα μένει για πάντα.

Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος ώστε να μη το χρειάζεται.

Κανείς δεν είναι τόσο φτωχός ώστε να μη μπορεί να το δώσει στον καθένα.

Φέρνει ευτυχία σ' όλους παντού.

Είναι το σύμβολο της φιλίας, Της καλής θέλησης, Είναι ενθάρρυνση για τους απελπισμένους.

Ξεκούραση για τον κουρασμένο, Αχτίδα ήλιου για τον λυπημένο, Ανάσταση για τον ξωφλημένο.

Δεν μπορεί ούτε ν' αγοραστεί ούτε να νοικιαστεί.

Όλο το χρήμα του κόσμου δεν μπορεί να πληρώσει την αξία του.

Δεν υπάρχει κανείς που να χρειάζεται το χαμόγελο τόσο πολύ όσο αυτός που δεν μπορεί πια να χαμογελάσει.


Όταν γεννηθήκαμε, όλοι χαμογελούσαν και είμασταν οι μόνοι που κλαίγαμε. Η ζωή είναι τέτοια ώστε, όταν θα πεθαίνουμε, όλοι θα κλαίνε κι εμείς θα είμαστε οι μόνοι που θα γελάμε...
Γι αυτό... ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ!!!